Kolor czekoladowy, w ciemniejszym wydaniu określany też jako wątrobiany, jest recesywny w stosunku do czarnego, tzn. że pies czekoladowy ma dwa geny odpowiadające za ten kolor (jeden od mamy a jeden od taty ;-)), natomiast pies czarny może mieć dwa geny „czarne”, albo też jeden „czarny” a drugi „czekoladowy”. W tym drugim przypadku po psie w żaden sposób nie widać, że posiada gen na kolor czekoladowy, ale jego dzieci mogą być czekoladowe (o ile oczywiście dostaną też drugi „czekoladowy” gen od jego partnera). Taki pies jest więc nosicielem koloru czekoladowego – po angielsku „red factored”. (Uwaga! Angielskie „red” – „rudy” u różnych ras może oznaczać różne genetycznie umaszczenia! Akurat w przypadku aussie odnosi się do koloru czekoladowego.)

Psy czekoladowe w ogóle nie produkują czarnego pigmentu – w związku z czym również ich nosy, obwódki oczu, wargi, śluzówki i poduszki łap są czekoladowe.

U aussie kolor czekoladowy waha się u różnych osobników od bardzo ciemnego wątrobianego (w ciemniejszym oświetleniu przypominającego nawet czerń), przez wszelkie odcienie czekolady, aż do jasnorudego. Psy jasno-rude często jeszcze dodatkowo płowieją pod wpływem słońca, przez co stają się marchewkowe. Regułą jest, że ciemniejsze, nasycone kolory są charakterystyczne dla psów z linii użytkowych, podczas gdy jasne, rude odcienie są typowe dla psów z linii wystawowych. Ale zdarzają się też odstępstwa od tej reguły w obie strony. Kolory pośrednie występują we wszystkich liniach.

Znaleziono już gen odpowiadający za kolor i dostępne są już testy genetyczne na jego nosicielstwo.

Opracowanie: Urszula Charytonik

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *